The first division, a complicated gender puzzle
Interview with professional footballer, Laura Strik.

(Feminisation Bible)

For centuries sport has held a place dear in many countries and cultures, and is indeed a realm ruled by men. Reaching all the way from schools, living rooms, to bar floors, it has the power to make time to stand still just for a moments penalty shot. It’s clear it holds a large presence on our lives, but unfortunately casts a shadow on many of its’ participants; women.

Laura Strik is a professional female footballer, playing in the Dutch national team and is captain of SC Heerenveen. She is not your typical girl abiding by out dated female roles in society, even the contrary. In her opinion, the gender division in football is not as polarised as it seems to be. Football is one of the biggest and most influential sports on the globe, and when taking a closer look you’ll see it’s an industry with a rather complicated gender gap as Laura Stirk explains.

At a young age you wer a star in athletics and won several medals. What prompted you to switch to football? “When you turn nine years old you have to start shot put, something I wasn’t very good at and because of that I kept losing. Gently phrased, I’m a bad loser. So, I started looking for a sport I could win.”

Why football? “My brother played football and I always beat him while we played in our garden.

Are you still this competitive? “I’d say even more, but not just me. I think everyone who plays sports on a higher level is competitive or at least ambitious. Otherwise why make all the effort?”

And how about the difference between boys and girls? “It’s nonsense that girls are seen as less competitive. In my opinion women are more competitive and willing to go further to reach their goals. Men in the contrary are pretty laid back most of the time.”

It sounds like they’re not as tough as you would expect them to be, is this true? “For starters, men always exaggerate. When someone tackles them they role around for three hours, then they have to be nurtured for one hour and then they are finally able to continue. Women just get up and get on with it. Also, the amount of pulling shirts and insults during a mens football game is higher. They even get 68 yellow cards for yelling at the referee. Why would they even consider doing that?”

During your youth you played in male teams, how did you feel about that? “It always takes a while to get used to a new environment. Although I have never really been a typical girl. My life mainly evolved around sports. At that age kids don’t really care about. If you’re a good addition to the team you’re in. That is basically what happened in my football team too. I became one of the guys and they treated me no different than each other. Also, I have never played with just girls so I had nothing to compare it with.”

So there was no issue at all? “The funny thing is that the boys in the teams never made an issue out of me playing besides or against them. It was always the management, the parents or the media who would not accept the fact that a girl could keep up with their boys. That older generation is also the one pulling female football back in my opinion.”

Which generation do you mean? “The one that cannot get used to iPhones. The same way they cannot get used to women being good at sports. Unfortunately, that is also the generation that has a lot of influence in the sports industry, especially in football. They sit on the boards of associations like FIFA, KNVB and UEFA.”

And when the next generation will replace them? “I think it will make a huge difference. The current generation is more used to equality between men and women. Therefore they’re more supportive towards it. You already see that the amount of female football supporters within those companies is rising.”

How about the amount of women? “As well, but to be honest I don’t think that even matters. As long as they stand for equality and innovation within football I don’t care if it’s a male or female making the decisions. It’s more about the vision than the sex.”

Next to that, what else is pulling women back in soccer? “Salary is one of the biggest causes of inequality between sexes in soccer. I am not addressing the fact that I cannot afford a brand-new Mercedes while my male colleagues can. Money is truly the core of this issue.”

What do you mean by that? “Look at performance differences between men and women. For men, football is a full time job. It get’s to be that because they get payed like it is a full time job. They do not have additional jobs. All they have to focus on is their sport. They think it is normal that they can ride expensive cars. They act like they are little kids. We are not privileged like that. Our payment does not cover all our costs. Nine out of ten women have to work or study next to soccer. We have to hand in so much more but we get so much less. Not just in money also in recognition.”




Over Succes


(Daily Nonsense

In 2002 schreef ik het volgende in het vriendenboekje van mijn klasgenootje Anne: “Later word ik een superster”. Een woord dat mijn moeder voor me had opgezocht. Ik was toen een jaar of vijf. Gisteren tijdens het avondeten vroeg mijn vriend me wat ik eigenlijk wil bereiken. Een moment stilte: “Ik ben een icon, de wereld weet het alleen nog niet”. Vijftien jaar later en ondanks de aangepaste formulering ben ik nog steeds overtuigd van mijn eindbestemming. De laatste jaren ben ik er echter achter gekomen dat de rit naar de sterren lijkt op de trein richting Utrecht om 18:00 uur op een maandag. Beter gezegd, plekken zijn schaars en voor niets gaat de zon op. Je buurvrouw houdt je plekje niet even bezet. Je kunt je hoofd nog niet draaien of je bent vervangen door de eerste beste gewiekste mottenbal. 

Het was drie jaar geleden dat ik ontdekte dat mijn droom eerder een gemeenschappelijk goed was dan míjn droom. Op mijn zeventiende verhuisde ik voor mijn studie naar Amsterdam. Ik ging bij een hospita wonen op de rand van Bos en Lommer. Een geweldig huis, de vrouw waar ik bij was ingetrokken is meerdere malen mijn reddende engel geweest en mijn onderbuurman zeek nooit over de honderd pakketjes die hij per week voor mij aannam. Ik had het voor mijn eerste optrekje in de grote stad nog best aardig gedaan. Althans dit was mijn eerste gedachte erbij. Tot ik de binnenstad ontdekte. Dagelijks fietste ik via de westelijke grachten terug naar huis. De binnenstad van Amsterdam was in mijn ogen magisch. In de avonden keek je naar binnen en zag je de meest uiteenlopende designstukken, kunstwerken en interieurstijlen voorbijkomen. Nog voor je een voorstelling kon maken van de bewoner opent de portiek. Celine Belt Bags, Range Rovers, Oger kostuums; puur goud stroomde er door de deuren van de grachtenpanden de straten op. Mensen met verschillende culturen, nationaliteiten, ideeën, idealen, maar allen met dezelfde droom. Míjn droom.

Hoe meer tijd ik doorbracht met de Binnenstad hoe meer van haar inwoners ik leerde kennen. Hoe vaker ik hetzelfde te horen kreeg: ik ben onderweg naar succes. Mensen om me heen schreeuwen dat ze rijk willen worden. Hoe ze hun ziel aan de duivel zouden verkopen. Dat geld voor hun vrijheid gaat betalen. Dat vrijheid gelijk staat aan geluk. De mensen die ik ontmoet zijn maar met één ding bezig: doelen bereiken, zo snel mogelijk en zich door niets of niemand tegen laten houden. Ze zijn ondergedompeld in zelfverzekerdheid en voeren het liefste gesprekken over zichzelf. Kort samengevat: zelfingenomen en arrogant. Althans als alles zou zijn wat het lijkt. In hoeverre is het persoonlijkheid en in hoeverre is het een overlevingsmechanisme? Zoals ik al zei, plekken zijn schaars. Om aan boord te blijven moet je interessant genoeg zijn en vooral niet te veel waarden hechten aan meningen van anderen. Wanneer je het er niet voor over hebt zal je er ook niet komen. Met alleen hard werken ben je er nog niet. Het is een ijskoude materialistische en idealistische bubbel die je opslokt of bij voorbaat al afschrikt.

Vooralsnog bevind ik me in die bubbel. Ik woon erin. Eerlijk is eerlijk, ik ben gemaakt voor die bubbel. Je kunt me onwetend, jong, oppervlakkig of simpelweg stom vinden. Al vanaf mijn vijfde geloof ik in iets. Wil je speciaal zijn? Dan moet je je ook speciaal gedragen. Speciaal alert zijn. Speciaal bewust zijn. Speciaal hard werken. Ik ben erachter gekomen dat het in plaats van een reis een wedstrijd is. Dat er een punt komt dat ik over lijken moet gaan. Er vervolgens een punt komt waar ik me afvraag of dit het waard is. Maar dat ik uiteindelijk in de ochtend zal opstaan als superster. Of ik dan gelukkig ben? Dat zien we dan wel weer.



Instareal


(Daily Nonsense)

Twee jaar geleden postte ik bijna iedere dag een foto op Instagram. Ik deed dit omdat ik indruk wilde maken op een jongen. Het kon me niks schelen hoeveel likes ik kreeg, één persoon moest het liken. Vandaag postte ik een foto op Instagram. Gemaakt door de jongen op wie ik twee jaar geleden indruk wilde maken. Die jongen is inmiddels mijn vriend, iemand die het geen worst meer kan schelen wat ik het internet op gooi. Maar ondanks dat is hij wel degene die iedere dag moet toegeven aan de zin: “Oh tof plekje, wil je misschien even een foto maken?” Om vervolgens braaf honderd keer op de sluiterknop te drukken. Honderd foto’s die vrijwel identiek zijn aan de honderd die hij gisteren heeft gemaakt. En ik, ik plaats iedere dag om 12:00 stipt een van die plaatjes.

“Insta-husband”
Mijn leven is leuk, zeker leuk genoeg om over naar huis te schrijven. Eerlijk is eerlijk, ik krijg weleens de opmerking dat mijn leven zo leuk is dat een ander het graag van me zou overnemen. Ik ga regelmatig op reis, woon midden in de mooiste stad van Nederland, heb een geweldige jongen thuis zitten en ik verdien geld met winkelen. Maar of dit de reden is van mijn haast dwangmatige social-mediagedrag weet ik nog zo net niet. De helft van de tijd gaat mijn feed namelijk niet over die jaloersmakend leuke dingen. Mijn planning is namelijk zo bomvol dat ik geen tijd heb om tijdens een shoot, interview, lunch, work-out, vakantie, etentje of feestje een foto te schieten. Alle dingen die er echt toe doen vind je niet op mijn tijdlijn of feed. Dat wat ik post is geforceerd en gemaakt tijdens het meest saaie moment van mijn dag, namelijk de momenten dat ik er tijd voor heb. Dit neemt niet weg dat de locaties top zijn, en ik mijn hart en ziel in de styling steek. Het is alleen niet mijn leven. Mijn echte leven staat niet online. Het grootste onderdeel van mijn leven staat mij vast te leggen op camera. Met in de ene hand onze pup Alyx en tussen zijn benen mijn werk tas. De jongen waar ik twee jaar geleden indruk op wilde maken begint te veranderen in een ‘insta-husband’. Ja, dat is een term die wordt gebruikt.

Gemiste kans
Daarnaast begin ik het idee te krijgen dat ik, in tegenstelling tot veel mensen, mijn leven een stuk saaier profileer dan het daadwerkelijk is. “Maak even een foto bij de ingang, dan kan ik delen dat ik hier ben geweest.” “Boek anders een vlucht met wat tussenstops, dan lijkt het alsof we nog een extra stad hebben meegepakt ;)” “Geef mij even jouw smoothie, ik vind die wat fotogenieker dan mijn eigen”. Mij niet gezien. Ik ben iemand die in de chaos vergeet een foto te maken. In plaats daarvan poseer ik naderhand voor een nietszeggende, maar leuke gekleurde muur, om zo toch mijn volgers op de hoogte te stellen van wat ik aan heb en op welk werelddeel ik uithang. Ik verdien geen geld met social media en ik word geen beter mens van social media. Mijn leven lijkt plat en grijs te zijn terwijl het juist een grote warboel aan kleuren is. Waarom ik niet mijn best doe om ‘tijdens’ te fotograferen? Ik eet mijn eten liever als het nog warm is. Waarom ik dan wel mijn best doe om regelmatig ‘iets’ te delen? Iedere dag voel ik de online stroming meer kracht zetten. Kopje onder in een zee van hoge verwachtingen. Je speelt pas mee wanneer je boven de 5K volgers hebt en vanaf 1K aan volgers beginnen ze je serieus te nemen als persoon. We zijn ons bewust van de belachelijk hoge waarde die we hechten aan onze online persona. We weten dat meer dan de helft van alles wat we online zien nog meer cuts heeft ondergaan dan de gemiddelde Hollywood productie. Dat bloggers deel uitmaken van marketingstrategieën en dat ineens iedereen er goed uit ziet in een bikini te danken is aan de massa’s hulpvolle Youtube tutorials ‘on how to slim yourself down with Photoshop’. Meisjes kijken op tegen vrouwen die net zo nep zijn als de barbies waar ze vorig jaar nog mee speelden. We worden onbewust webshop na webshop ingezogen maar het enige wat we leren is hoe we ons gezicht met tien verschillende tinten op dat van Kim Kardashian kunnen laten lijken. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik niet allang uit deze bus gestapt ben… Maar het is 12:00 uur en mijn telefoon licht op. “Agenda herinnering: INSTAGRAM POST!!”

November Nine (Two Thousand Seventeen)


(Free Copy)

“This morning I woke up to a different world.” A phrase I kept repeating in my head. I read it somewhere this morning while walking my daily route towards the train station. It was written by a woman taken by surprise. Taken by surprise because, the world turned a little darker overnight. Most of all because we, humanity, let it. It was not just her who was overwhelmed by the news that was brought to us this morning.

Last week I watched ‘Before The Flood’, a documentary devoted to climate change. It got to me, the way environmental problems often get to me. I cried watching Greenland melt, the fauna in the Antarctic’s dying and the forests in Indonesia being burned to the ground. First I realised that my children are most likely never to see a polar beer. Then I cried because of the ignorance a big part of humanity is known for nowadays. When this scene finished and it all sank in I cried again, because I’m part of that humanity.

Back to the documentary. The way it portrayed America as a mass polluter. Something assumed to be true given the fact they’re the worlds largest consumers of nuclear energy, beef and oil. It gave me chills listening to their continuous attempt to deny the problem was on us people. The way they called the Scientific proof for climate change pure lies. Closing their eyes for something that might be the end of the nation they’re clapping for so loudly.

No matter what we do and how hard we try there’s always a part of us that’s blind. Not for the problems around us or the way they’re caused. We’re blind for the solution. They’re clear even manageable. So why can’t we see them? Or can we and we’re just not willing? It’s easy to point fingers and it’s easy to live a life you’re used to. Only realise the life we’re living now has an expiring date stuck to it.

All of this brings me back to this morning. When I woke up to the news that Donald J. Trump is elected new president of the Unites States of America. Reading it my stomach turned. It’s sad to see one of the biggest nations in the world electing a president who neglects real problems. A man who stands for narcissism, sexism, racism and who’s blinded by dollars. It’s sad to listen to a speech claiming an economic masterplan will be Americas saviour. That not even a single sentence is devoted to social equality, safety and mass pollution by industry. It’s sad to see people who claim to be forgotten forget what it’s all about. Seeing people dwell over money and so called potential.

Once again proving to be ignorant and arrogant. Now it seems like I’m speaking to America alone. To be honest, yes, they make the perfect example. Unfortunately, no, I wish they were the only problem. If that was the case, we wouldn’t be worrying about the atmosphere being thin as paper. Worrying about extreme violence causing populations to burn and suffer. Worrying about racism dividing countries and pushing equality even further. Worrying about diseases and plagues.

Worrying about the world.